Toen Cathy Strycker iedereen bij elkaar probeerde te krijgen voor een foto, was er een probleem in de ruimte van Egg Town Coffee: niemand wilde zijn project neerleggen. Miniatuuronderdelen, geopende bouwpakketten en halfafgemaakte creaties bedekten de tafels. Het geplande eindtijdstip was bijna ongemerkt verstreken. Zelfs toen de groep uiteindelijk pauzeerde, stonden ze te popelen om weer te gaan zitten en verder te bouwen. Op 2 mei 2026 was de eerste Robotime-knutselbijeenkomst in Mentone, Indiana, een middag geworden die niemand wilde laten eindigen.

In één oogopslag

• Waar: Egg Town Coffee, Mentone, Indiana, VS
• Wanneer: 2 mei 2026
• Organisator: Robotime-pre-ambassadeur Cathy Strycker
• Groep: 13 aangemelde gasten; slechts twee hadden eerder van Robotime, Rolife of ROKR gehoord

Een eerste tafel in Mentone

Voor Cathy was dit een kans om mensen uit de omgeving kennis te laten maken met een creatieve hobby waar zij dol op was. Ze koos een privévergaderruimte in een gezellig lokaal koffiecafé. Buiten de deur stond een hoge Robotime-banner, zodat bezoekers de bijeenkomst konden vinden, terwijl twee kleinere posters de ruimte binnen markeerden. De selectie bouwpakketten gaf de gasten meteen iets om over te praten. Ze bespraken welke miniatuurwereld of welk model ze misschien wilden proberen, nog voordat iemand een zakje met onderdelen had geopend.

Tijdens de kennismaking werd duidelijk hoe nieuw dit voor de meesten was. Cathy telde 13 aangemelde gasten, van wie er slechts twee al bekend waren met de merken van Robotime. Ze vertelde kort over het bedrijf en de bouwpakketten en hielp de deelnemers lid te worden van de Robotime Community. Voor sommigen was die stap eenvoudig, maar voor anderen verrassend lastig: verificatie-e-mails verschenen niet altijd in de inbox, spammap of prullenbak. Cathy schreef later openhartig dat ze graag een soepelere manier wilde vinden om nieuwkomers door het registratieproces te begeleiden. In de ruimte hielpen geduld en een goed humeur de groep door de vertraging heen.

Een bouwpakket kiezen en een ritme vinden

Een kleine loting bepaalde de volgorde waarin de gasten hun bouwpakket mochten kiezen. Uiteindelijk kreeg iedereen het exemplaar dat hij of zij wilde, dus hoefde er niets te worden geruild. Cathy legde uit welke gereedschappen beschikbaar waren, hoe de instructies werkten en welke kenmerken de Rolife-bouwpakketten hadden. Een paar gasten deelden hun eigen advies over lijm en de gereedschappen die zij prettig vonden bij het bouwen van miniaturen. De workshop begon daardoor minder op een eenzijdige les te lijken en meer op een tafel vol makers die ervaringen uitwisselden.

Zodra iedereen bezig was, kwam het gesprek vanzelf op gang. Cathy vertelde over gelach en glimlachen, afgewisseld met momenten waarop een onderdeel niet op zijn plaats wilde blijven. Die haperingen werden opgelost en de kleine frustraties maakten plaats voor de voldoening van een onderdeel dat vorm kreeg. Tijdens het bouwen werden er quizvragen over de community gesteld, met blind boxes als prijzen. Een beginnende bouwer kon om hulp vragen, luisteren naar een tip van een ervaren hobbyist en vervolgens met iets meer vertrouwen verdergaan met het eigen project.

De versnaperingen maakten deel uit van het warme welkom. Egg Town Coffee bakte chocolatechipkoekjes en legde bij elke werkplek een verpakt koekje neer. Gasten konden kiezen uit koffie, thee, limonade of een frisdrank. Cathy zag de regeling met het café ook als een manier om de eigenaar, Ethan, te bedanken dat de groep de ruimte zonder zaalhuur mocht gebruiken. Dankzij de koekjes en drankjes kon iedereen tussen de priegelige stappen door even op adem komen zonder de kring van gesprekken te verlaten.

Het uur dat niemand wilde missen

Cathy hoopte op video enkele woorden van de deelnemers vast te leggen. Ze schreef dat ze zich op haar gemak voelde bij het maken van spontane foto's, maar dat de bedrijvigheid rond de tafels het lastiger maakte om video-opnamen te organiseren. Toen keek de groep op en besefte iedereen hoe snel de bijeenkomst voorbij was gegaan. Eén gast moest vanwege een noodgeval vroeg vertrekken, nog vóór de groepsfoto. De anderen wilden zelfs voor die korte pauze maar moeilijk stoppen met bouwen.

Ethan bood aan de ruimte nog een uur langer beschikbaar te stellen. Dat aanbod werd enthousiast ontvangen en de makers gingen weer verder met hun projecten. Het was een eenvoudig gebaar met een zichtbaar effect: in plaats van een onafgemaakt onderdeel op het geplande eindtijdstip in te pakken, konden de gasten nog een volgende stap proberen, een andere vraag stellen of genieten van het gezelschap van degene aan de overkant van de tafel. Toen ze uiteindelijk hun bouwpakketten inpakte, ging het gesprek over het thuis afmaken van de projecten, ze aan familie laten zien en bedenken wat ze daarna zouden kunnen maken.

Het perspectief van één bouwer aan tafel

Het verslag van de organisator kreeg een klein aanvullend verhaal. Communitylid jstrycker plaatste een bericht over dezelfde bijeenkomst, waarin diegene schreef dat de opkomst precies goed voelde en een foto deelde van het project waaraan diegene had gewerkt. In de reacties werd het herkend als een garageproject. Het is een korte reactie, maar ze laat de dag zien vanuit het perspectief van een deelnemer: één persoon, één bouwpakket en het plezier om samen met anderen in de buurt iets te maken. Andere leden merkten het project op en feliciteerden de maker; iemand zei dat het hem of haar aan de eigen garage deed denken.

Andere reacties op Cathy's volledige communityverslag kwamen van mensen die niet in het café aanwezig waren geweest. Ze merkten op hoe betrokken de gasten eruitzagen en hoe gastvrij de ruimte leek. Die observaties verschillen van getuigenissen uit de eerste hand, maar sluiten aan bij wat uit Cathy's verslag duidelijk naar voren komt: een nieuwe lokale groep had genoeg gemeenschappelijke interesse gevonden om een lange middag samen te vullen met creativiteit.

Wat Cathy meenam

Na afloop dacht Cathy niet alleen na over de energie, maar ook over de onvolkomenheden. De hapering bij het aanmelden gaf haar iets om te verbeteren; de moeilijkheid om te filmen herinnerde haar eraan hoeveel aandacht een levendige ruimte kan vragen. Toch was ze dankbaar dat ze haar liefde voor miniaturen had kunnen delen en dat de gasten met een goed gevoel over de ervaring vertrokken. Het gesprek over het afmaken van projecten en het proberen van een ander bouwpakket maakte haar enthousiast om opnieuw een bijeenkomst te organiseren.

Dat is het blijvende beeld van Mentones eerste bijeenkomst: niet alleen een groepsfoto, maar een tafel die mensen steeds weer terug naar hun stoel trok. Een koekje op elke plek, een bouwpakket dat iedereen graag wilde maken, een probleem dat samen werd opgelost en een extra uur dat werd aangeboden toen niemand klaar was om te stoppen. Ontdek meer verhalen van makers over de hele wereld in de Rolife DIY Crafting Club.