Cutting mats, tool bags, and glue wachtten op de tafels in de Nikochan Arena. In de buurt boden afgewerkte kits die van thuis waren meegebracht een glimp van waar een doos met kleine stukjes naartoe kon leiden. Al snel werkten negentien mensen in dezelfde kamer, spraken zachtjes, stelden vragen en keken toe hoe hun eigen miniatuurwerelden vorm kregen.

Wendy Bautista Revilla organiseerde de bijeenkomst op 27 juni 2026 in de Nikochan Arena in Terrassa, in de omgeving van Barcelona. Het was haar derde Robotime DIY- en knutsel evenement, en de indeling van de ruimte maakte een merkbaar verschil. Deze keer had de groep de winkel voor zichzelf en kon samen bouwen in de hoofdruimte.

Weer samen in één kamer

Bij Wendy's vorige bijeenkomst waren de deelnemers verdeeld over twee kleinere kamers. Terugkeren naar een gedeelde ruimte deed haar denken aan haar eerste evenement in december. Ze kon mensen zien bouwen, hun gesprekken horen en reageren op vragen die rond de tafels opkwamen.

Negentien van de twintig verwachte deelnemers waren aanwezig, waardoor de kamer vol was maar de sfeer comfortabel bleef. Wendy had meer ervaring om op terug te vallen, maar ze voelde zich nog steeds nerveus. Bekendheid met het organiseren had haar geholpen bij de planning; het had de belangrijkheid van de dag niet kleiner gemaakt.

Haar man Andrei was er weer om te helpen, samen met een andere helper wiens ondersteuning ze bijzonder waardeerde. Met mensen die achter de schermen hielpen, kon Wendy meer tijd besteden aan het genieten van de bijeenkomst en het fotograferen ervan. Eerdere evenementen hadden haar zo druk gehouden met het verplaatsen tussen taken dat ze moeite had om zelf veel beelden vast te leggen.

De aantrekkingskracht van een kleine theesalon

De miniatuurhuizen trokken bijzondere aandacht. Leisure Time Tea Room en Blossom Book Booth waren populaire keuzes, en Wendy was verrast door de interesse in gedetailleerde kits waarvan ze dacht dat ze intimiderend zouden lijken. De Starry Night trok ook de aandacht van mensen, terwijl de Super Creator kits favorieten bleven.

Het observeren van die keuzes gaf de gastvrouw nuttig inzicht in wat haar gasten wilden proberen. Een bouwer zou aangetrokken kunnen worden door een bepaalde scène voordat hij dacht aan hoeveel kleine stappen het zou vereisen. Voorbeelden die in de buurt waren, lieten mensen de details van dichtbij bekijken en deze vergelijken met het werk dat zich in hun eigen handen ontwikkelde.

De tentoonstelling was zowel een persoonlijke bijdrage als een praktische. Wendy had modellen van haar eigen huis meegebracht, zodat andere makers een deel van de hobby konden zien die ze buiten de werkplaats genoot. Rond die voorbeelden kon een vraag over een bouwproject een gesprek worden over een andere kit of een toekomstig project.

Een rustig tempo rond de tafels

Wat bij Wendy bleef was de kalmte van de ochtend. Mensen werkten stil, praatten, leerden elkaar kennen en vroegen om hulp wanneer ze die nodig hadden. De gedeelde kamer maakte al dat mogelijk in het zicht van de gastvrouw en de naburige bouwers.

Twee deelnemers voltooiden hun projecten tijdens de sessie: Furry Friends’ Home en Golden Sunflower. Anderen pakten hun kits in om later verder te gaan. Het verschil in voortgang maakte deel uit van het natuurlijke ritme van de dag, met sommige projecten klaar voor tentoonstelling en anderen die het werk van de middag mee naar huis namen voor een volgende sessie.

Wendy hoopte dat degenen die nog werk te doen hadden, zouden genieten van het afmaken in hun eigen tempo. De ochtend had hen een start, wat gezelschap en een kans om vragen te stellen gegeven. Het voltooien van elke kit voor het vertrek was niet wat de bijeenkomst zijn karakter gaf.

Rolife Community verbindingen, online en offline

Een persoonlijk hoogtepunt voor Wendy was eindelijk Sasa in persoon ontmoeten. Ze hadden tijd om te praten tijdens de bijeenkomst, wat een face-to-face verbinding toevoegde aan hun bekendheid via de Rolife Community. Wendy noemde de ontmoeting in zowel haar eerste korte reflectie als de uitgebreidere samenvatting die volgde.

Er waren ook speelse verrassingen. Deelnemers konden een Baby Nanci Fruits-figuur ontvangen voor het delen van het evenement op sociale media, en drie Baby Nanci Milk Tea-figuren werden verloot. Wendy genoot van het zien van de reacties toen de figuren werden onthuld. Die kleine pauzes werden een ander gedeeld moment tussen periodes van geconcentreerd bouwen.

Toen deelnemers de ervaring later beschreef, gebruikten ze woorden als inspirerend, interessant, lonend en ontspannend. Sommigen vroegen om meer bijeenkomsten. Wendy kwam moe maar gelukkig weg, met het gevoel dat dit een ruimte was waarin ze zich comfortabel en zichzelf voelde.

Ideeën gedeeld tussen gastvrouwen

Sommige details die hielpen om de ochtend soepel te laten verlopen kwamen van andere ambassadeurs. Wendy gaf Miriam, Jade en Jill de eer voor inspiratie voor stickers, borden, het verzamelen van feedback en andere doordachte accenten. Hun evenementen vonden plaats in verschillende landen, maar de ideeën konden tussen gastvrouwen reizen en een nieuwe vorm aannemen aan een lokale tafel.

Andrei's hulp, de extra ondersteuning in de kamer en de gastvrijheid van de Nikochan Arena gaven Wendy ruimte om die ideeën in de praktijk te brengen. De resultaten waren zichtbaar in eenvoudige dingen: gereedschap dat klaar was voor gebruik, voorbeelden die klaar waren om te inspecteren, en een gastvrouw met voldoende ondersteuning om even te pauzeren en een foto te maken.

Lees Wendy's volledige Rolife Community samenvatting en haar video samenvattingspost. Meer bijeenkomsten verschijnen in de DIY Crafting Club, inclusief de eerste bijeenkomst in de omgeving van Barcelona die hielp om dit lokale verhaal te beginnen.