Een paar minuten lang was het zacht klikken van stukjes die op hun plaats vielen het luidste geluid in de ruimte. Dertig makers namen plaats in La Breza Hotel, met hun bouwsets voor zich, terwijl een projector fragmenten van eerdere Robotime-bouwwerken afspeelde. Daarna begon de stilte langzaam te verdwijnen: iemand boog zich voorover om naar een lastige stap te vragen, een ander vertelde waar diegene een goede deal had gevonden, en de tafels klonken steeds minder als een werkplaats en steeds meer als een ruimte vol mensen die elkaar al langer kenden dan één middag.

Op 19 september 2026 verwelkomde communityhost Jill Ann Francisco dertig deelnemers in Quezon City voor “Build Your Story”, een bijeenkomst over de vele manieren waarop mensen met Robotime creëren—van miniatuurscènes en book nooks tot mechanische bouwwerken. De volle ruimte maakte dit tot een van Jills grootste uitdagingen als host tot nu toe. Het was bovendien, zo schreef ze later, haar achtste meetup: een mijlpaal die de zenuwen niet liet verdwijnen, maar de dag wel een langer verhaal gaf.

In één oogopslag

• Wanneer: 19 september 2026, van 13.00 tot 17.00 uur
• Waar: La Breza Hotel, Quezon City, Filipijnen
• Host: Jill Ann Francisco
• Wat iedereen samenbracht: Build Your Story, een showcase en praktische middag voor Robotime-creaties
• Aantal deelnemers: 30 deelnemers—19 beginners en 11 terugkerende makers

Een volle ruimte, en een gezamenlijke familie-inspanning

Alle dertig plaatsen waren gevuld: negentien mensen kwamen voor het eerst en elf deelnemers keerden terug. Sommigen arriveerden zelfs twee uur te vroeg. Toen er op het laatste moment enkele afzeggingen binnenkwamen—waaronder twee de avond ervoor—vulden Jill en haar team de vrijgekomen plaatsen met mensen van de wachtlijst. De aantallen waren belangrijk, maar het verhaal erachter was persoonlijk: Jills man, kinderen, nichtje, neefje en zus en zwager hielpen mee met het klaarmaken van de locatie. Haar zoon had ruimte om rond te rennen terwijl zij de opbouw regelde; haar dochter vond het whiteboard en maakte er haar eigen teken- en schrijfplek van.

Jill had niet verwacht dat het welkom zo groots zou aanvoelen. In haar terugblik beschreef ze dit als de eerste keer dat ze een groep van deze omvang begeleidde. Toen ze opstond om de middag te openen, sloeg haar stem over. Haar man herinnerde haar er zachtjes aan om rustiger aan te doen en bracht haar water. De groep lachte, waardoor de spanning wegebde. Het was een klein moment, maar het bepaalde de toon: de dag hoefde niet te beginnen met een vlekkeloze presentatie van de host. Er waren vooral mensen nodig die elkaar wilden helpen om zich op hun gemak te voelen.

Voltooide bouwwerken gaven de middag een startpunt

Voordat de nieuwe bouwsets de tafels overnamen, brachten terugkerende deelnemers voltooide modellen mee voor een showcase met de titel “Stories We’ve Built”. Jill nodigde elke maker uit om het verhaal achter een bouwwerk te vertellen en gaf iedereen vervolgens een hartvormige sticker om op een favoriet te stemmen. Nieuwkomers liepen nieuwsgierig langs de presentatie en ontdekten hoe verschillend dezelfde hobby eruit kan zien in de handen van iemand anders. De modellen waren meer dan decoratie; elk model droeg de keuzes, het geduld en de kleine doorbraken in zich die het tot leven hadden gebracht.

Die uitnodiging hielp de twee groepen op een natuurlijke manier met elkaar kennismaken. Een bezoeker die er voor het eerst was, kon vragen hoe een mechanisme werkte; een terugkerende bouwer kon uitleggen wat diegene tijdens het bouwen had geleerd. Zoals deelnemer Nik Ozz later opmerkte, zorgden het delen van verhalen en het stemmen ervoor dat de activiteit bijzonder interactief aanvoelde. De showcase bood een gemakkelijke eerste gespreksopening, voordat iemand hoefde te bedenken wat die over zichzelf moest vertellen.

Daarna begon de bouwsessie. Bij de inschrijving kon iedereen een bouwset kiezen, er werden lotingsbriefjes uitgedeeld, de snacks kwamen binnen en op een projector werden Robotime-meetup- en bouwvideo’s afgespeeld. Een tijdje werd het verrassend stil in de ruimte terwijl iedereen zich concentreerde op het werk voor zich. Langzaam veranderde de stilte. Mensen wisselden tips en verhalen uit over de tafels heen, en de gesprekken gingen van de bouwsets naar koopjesjagen en waar je goede deals kon vinden. De overgang van zorgvuldige concentratie naar ontspannen gebabbel was de eigen vorm van vooruitgang van die middag.

Een Space Shuttle werd het gespreksonderwerp van de ruimte

Twee bouwwerken sprongen eruit toen de stemmen waren geteld. Joy Licerio’s Miller’s Garden behaalde de tweede plaats. Marisa Lhiz’ Space Shuttle won de eerste plaats en werd het model waar mensen steeds naar terugkeerden. Het model had verlichting en beweging, en de aanwezigen wilden het in werking zien en foto’s maken. In de video van het evenement wordt de raket beschreven als de ster van de showcase. Marisa vertelde later dat ze het leuk vond om het model mee te brengen, bekende én nieuwe deelnemers te ontmoeten en hoopte iedereen weer terug te zien. Jill voegde eraan toe dat Marisa niet één, maar twee van haar creaties had meegebracht.

De variatie maakte het winnende bouwwerk mede zo bijzonder. Het thema van de middag strekte zich uit van kleine kamers, book nooks en bloemen tot mechanische modellen; de Space Shuttle vormde daarvan het bewegende, verlichte middelpunt. Mensen brachten niet alleen hun stem uit om daarna weer door te lopen. Ze bleven staan, keken aandachtig en vroegen om het model nog een keer te laten werken.

Eerste bezoeken en vertrouwde gezichten

Voor Marisa was dit haar tweede meetup met Jill. Ze vertelde hoe fijn ze het vond om terug te keren en tegelijkertijd nieuwe deelnemers te ontmoeten. Voor Bianx was het de eerste keer: ze zei dat ze van de middag had genoten en al uitkeek naar de volgende bijeenkomst. Joys korte “cheers to more meetups” droeg dezelfde optimistische blik op de toekomst in zich. Deze reacties laten zien wat de showcase mogelijk maakte: terugkerende makers konden hun vooruitgang opnieuw met de groep delen, terwijl nieuwkomers zich konden voorstellen dat zij de volgende keer zelf een verhaal te vertellen zouden hebben.

De middag kende ook enkele speelse momenten. Deelnemers die hun meetup-ervaring op sociale media deelden, ontvingen Suri-blinddozen, en er werden Nanci-blinddozen verloot als ijsbreker. De snacks gaven iedereen een pauze tussen het bouwen en de gesprekken door. Tegen de tijd dat de groep samenkwam voor een laatste foto, had de dag verschillende ritmes doorlopen: verwachting bij de deur, geconcentreerd bouwen, levendige gesprekken en een gezamenlijk terugkijken op het voltooide werk.

Wat bleef nadat de laatste foto was gemaakt

Jill noemde de dag groter, uitdagender, zenuwslopender en bevredigender dan de meetups ervoor. Die mix past bij de details die ze deelde: de telefoontjes naar mensen op de wachtlijst, de familie die in de ruimte hielp, het water dat tijdens haar introductie werd aangereikt, de stille concentratie en de groep die zich rond een verlichte shuttle verzamelde. Het werk van de host stond niet los van het maken. Het maakte er deel van uit dat dertig mensen samen een middag konden bouwen, uitleg geven en naar elkaar luisteren.

Ontdek meer verhalen van de DIY Crafting Club of bekijk Rolife’s miniatuurhuis-bouwsets en book nooks. Jills terugblik op het evenement en videoterugblik bewaren nog meer momenten van die dag, waaronder de showcase en de verhalen die deelnemers met zich meebrachten.